sirinapa's profilePlease Mr. PostmanPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Please Mr. Postman
October 27 *ง่ายๆ สั้นๆ
ง่ายๆ สั้นๆเลยนะ วันนี้วันเกิด
ฮาาาาาาาาาาาาาา นี่กู 21 แล้วเหรอไม่รู้สึกเลยนะเนี่ย ( เหรออออออออ ) ก๊ากกกกกกกก วันเกิด + เปิดเทอม อืมวันดีจริงๆ
แต่ช่วงนี้ กรอบ ยิ่งกว่าทับทิมกรอบซะอีก ฉะนั้น ไม่เลี้ยงนะ .......หมายถึงยังไม่เลี้ยงตอนนี้น่ะ สิ้นเดือนเจอกัน มีปัญญาเลี้ยงแค่ส้มตำ
ร้านหมูยอเป็นหมูยอเท่านั้นนะ ฮาาาาาาา ( กูมีปัญญาแค่นั้นจริงๆ )
*ถึงเพื่อนๆที่อยู่ห่างไกล อยากกินรีบกลับมานะจ๊ะ October 20 *ฉันป่วย
วันนี้ป่วย ปวดหัว น้ำมูกไหล ไอ และอ่อนแรง
จริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอกมันเหนื่อยมานานแล้วล่ะ พาร่างกายไปนู้นไปนี่ กลับมาไม่ได้พัก
ทำนั่นทำนี่ต่อ ร่างกายมันทนไม่ไหว
อยากกลับบ้านนะ อยากกลับไปนอนบ้าน คิดถึงบ้าน......... June 28 *downฉันรู้สึกว่า ตัวเองหมดแรง หมดไฟ ซะเหลือเกิน...จริงๆนะ
ฉันรู้สึกว่า การอยู่หอ น่าเบื่อและไร้สาระมากกว่าอยู่บ้านซะอีก
ฉันรู้สึกว่า ฉันคิดถึงบ้านคิดถึง พ่อ แม่ น้อง และน้องหมา มากๆ
ฉันรูสึกว่า เวลาที่กลับบ้านแล้วไม่เจอใครมันเหงามาก แต่ยิ่งจะเหงามากขึ้น
เมื่อเราต้องเขียนโน๊ตบอกว่า คิดถึงทุกคนมาก แปะติดไว้หน้าตู้เย็น
ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่มีแรงบรรดาลใจในการทำงานเลย ไม่alertด้วย
ฉันรู้สึกว่า ฉัน...
*แต่รู้มั้ย...มีคนๆนึงทำให้ฉันอายทุกครั้งที่เจอเลย
January 20 *all you need is love สวัสดีปีใหม่ 2551
คงไม่ช้าเกินไปหรอกนะ รึเปล่า? 555
ไม่ได้มาอัพเป็นเวลานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากจริงๆ
จริงๆมีเรื่องเล่ามากๆมายอยากเล่าให้อ่านจริงๆ
ช่วงนี้รู้สึกว่าจินตนาการของตัวเองเริ่มลดลง คงเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ได้อัพสเปซด้วยแหละ
แต่วันนี้มีความรู้สึกว่า ไม่ได้แล้ว ต้องอัพให้ได้
วันนี้ไปรับน้องชายที่ไปเข้าค่าย ก็ไปยืนรอ มีผู้ปกครองของเด็กๆหลายคนไปรอรับกันเต็มเลย
แต่มีภาพนึงที่ประทับใจมาก คือ มีน้องผู้หญิงคนนึงเดินลากกระเป๋ามา เดินยิ้มมาเลยนะ
แล้วก็มีเสียงเด็กผู้ชายร้องเรียก ชื่อของน้องผู้หญิงคนนั้น เราก็เลยมองไปทางต้นเสียง
เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ 2คน กำลังวิ่งมาหาน้องคนนั้น ด้วยอาการที่ดีใจมากๆ
น้องคนนั้นก็ถอดหมวกยุวะที่น้องเค้าสวมอยู่ออกมา ใส่หัวน้องผู้ชายคนแรกที่วิ่งมาถึง
น้องผู้ชายคนนั้นก็สวมหมวกอย่างดีใจ (เป็นภาพที่น่ารักมากๆๆๆๆๆ)
ส่วนเด็กผู้ชายคนที่2ที่วิ่งมา น้องผู้หญิงก็ลูบหัวน้องเค้าอย่างเอ็นดู
ความรู้สึกตอนนั้นแบบว่า เฮ้ยน่ารักว่ะ! ภาพพี่น้อง น้องชายที่ดีใจมากๆที่เจอพี่ ประทับใจจริงๆ
มันทำให้นึกถึงตอนที่เรายังเด็ก ในความทรงจำที่มี ไม่เคยเลยที่เราจะแสดงความรักน้องขนาดนั้น
มีแต่แกล้งมัน ใช้ให้มันทำนู้นทำนี่ มีเหตุการณ์ที่มันถูกหมากัดก็เพราะเราใช้ให้มันออกไปซื้อของ
นึกขึ้นมาแล้วก็เสียใจ น้อยครั้งจริงๆที่เราสองพี่น้องจะแสดงความรักต่อกัน มีแต่ทะเลาะกันตลอด
มีแต่ตอนโตนี่แหละที่เริ่มจะเป็นห่วงเป็นใยกัน
หลังจากที่ยืนดูภาพเหตุการณ์ของน้องเค้าแล้ว ก็มายืนรอน้องของตัวเองต่อ........ยืนไปสักพัก
น้องก็เดินมา ภาพที่เห็นน้องหน้าตามอมแมมเชียว ความคิดแรก มันโตขึ้นมากเลยนะ สูงกว่าพี่แล้ว
แต่ก่อนขี้แยจะตาย ตอนนี้ ผอม สูง หน้าตาก็เปลี่ยนไป นี่เราคงเริ่มแก่แล้วจริงๆ
เรากับน้องห่างกัน 6 ปี ด้วยอายุของเราที่ต้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เราก็ยังติดพ่อกับแม่อยู่เลย
ด้วยความที่เราเป็นพี่คนโต แต่บางทีเราก็ต้องให้น้องออกหน้าแทน
นี่เราเป็นพี่จริงๆรึเปล่า? เราจะดูแลน้องได้ดีเท่าที่พ่อ แม่ดูแลรึเปล่า?
เราจะเป็นเสาหลักของบ้านได้มั้ย? จริงอยู่เรื่องพวกนี้ยังพอมีเวลาให้คิด
แต่พอถึงเลานั้นจริงๆเราจะได้คำตอบรึเปล่าล่ะ?.................................
เคยดูเรื่องLOVE ACTUALLY (<<จิ้ม )มั้ย?
ภาพที่ผู้ปกครองมารับลูก และเหตุการณ์ของน้องคนนั้น มันทำให้นึกถึงเรื่องนี้จริงๆ
(ฉากในตอนจบของเรื่องไง) ใครยังไม่เคยดูก็ขอแนะนำเลยนะ
โหมด โอ้ย! คิดแล้วน้ำตาจะไหล
October 06 *หมดไฟ ย่องมาอัพก่อนที่อาทิตย์หน้าจะไม่ได้เจอกันไปอีกนานนนนนนนนนนน
ผ่านไปแล้วกับการจูรี่ อืม อืม แล้วก็ อืม............งานนี้กูรอดมาได้(ยังไง)
เพราะ ฟังชั่นอาจารย์ฮั้วโดยแท้ ( T-T ซาบซึ้ง) ส่วนรูปด้าน "ไม่สวย เหมือนโกดัง"
อืมๆ ก็ยอมรับนะว่าใช้เวลาคิดรูปด้านน้อย แต่ก็คิดนะแต่ด้วยฝีมือกูที่มีแค่ฝาหอย(แครง)
กูก็ไม่รู้จะสื่อออกมายังไงให้อ.ได้รับรู้ในสิ่งที่กูจะสื่อ คงเป็นเพราะสกิลกูน้อยไปใช่มั้ย
เฮ้ย (ถอนหายใจ) ตลอดเวลากูก็อัพสกิลอยู่ตลอดอ่ะนะ นั่งขีด เขียน วาดทั้งวัน
หรือว่างๆกูก็วาด แต่ก็นะมันผ่านไปแล้ว งานหน้ากูจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้แน่
กูไม่ยอม! (เรื่องเกรดเทอมนี้กูปลงแล้วล่ะ)
พอได้เห็นงานเพื่อน กูชักไม่แน่ใจแล้วล่ะว่ากูเหมาะที่จะเรียนต่อไปดีมั้ย?
พอเห็นงานเพื่อน บีถามกู "ส้มนี่เราจะเป็นสถาปนิกที่ดีได้มั้ย?" โอ้ช่างเป็นคำถามที่กู
คิดมาตลอด กูก็ได้แต่ตอบ "กูก็ไม่รู้ว่ะ"
งานของเพื่อนที่แต่ก่อนคุณภาพของงานก็เท่าๆกันแต่งานนี้ทุกคน ดีดตัวเองขึ้นมา
จนน่าตกใจ (จริงๆกูก็ตกใจอ่ะนะ) บางคนนี่ลงสีอย่างเทพ (ประทานพร (ฮา)<<นี่คือมุขกูอย่าตกใจ)
ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ไปอ่านบล๊อกของคนนึงมา เจอคำเขียนโดนใจ
"...ซึ่งแตกต่างอย่างมากที่พวกเทพ นั่งเผากันคืนเดียวแล้วออกมาดูดี สเปสสวย ฟอร์มอลังการ
โดยที่ใช้เพียงเซ็นต์ มันไม่เหมือนวิชาการที่เอาชนะความโง่ได้ด้วยความเพียร"
กูตัดตอนมานะ คือ กูชอบที่เค้าบอกว่า งานของเทพกับงานของเค้าต่างกันที่ sense (ประสาททั้ง5)
ซึ่ง sense คือสิ่งที่กูไม่มี...............แล้วกูควรจะทำยังไง พยายามจนตายงานกูจะออก
มาดีมั้ย?..............ตอนนี้กูทั้งเฟดและเฟล ..........
กูเข้าคณะนี้มาด้วยเหตุผล "ก็กูอยากเรียน" กูไม่ได้มีพรสวรรค์ กูมาด้วยพรแสวงล้วนๆ
สกิลกูอัพขึ้นมาจนกูตกใจ ไม่คิดว่ากูจะทำได้ แต่ตอนนี้สิ กูกำลังเดินถอยหลัง
สกิลหดหายไม่ว่ากูจะพยายามแค่ไหนกูไปช้ากว่าเพื่อน หนึ่งก้าวตลอด.....
อ้อ! วิชาที่กูตามหลังเพื่อนอยู่คือ วิชาดีไซน์อ่ะนะ (วิชาสตู) ซึ่งมันเป็นวิชาที่สำคัญมาก
แล้วกูก็เหี้ยมากด้วยเช่นกัน......
พูดถึง sense กูจำได้เลยวันที่กูตรวจแปลนครั้งแรก กูก็โดนเรื่อง sense เนี่ยแหละ
กูก็ไม่แน่ใจนะว่าอ.ว่ากูไม่มีsenseรึเปล่า (คงว่าแหละ แต่น้ำเสียงอ.ฮั้วเหมือนไม่ว่า
กูก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ....-_-" ) แต่กูพยายามแล้วนะ เฮ้ย (ถอนหายใจ)
อาทิตย์นี้ก็นรกกันอีกแล้วล่ะ
งานแมทคอน ดราฟมือ ส่ง 10
งานคอม ไฟนอลโปรเจ็ค ส่ง 12
โหมด เดือนเกิดกูทำไมมันเป็นแบบนี้ว่ะ !
ทั้งเฟลและเฟด
เหนื่อยกาย และใจ
ใจกู...ได้ชิดเพียงลมหายใจ (จริงๆ)
ฝันถึงอีกแล้ว .....
|
|
|||
|
|
