 | | |
| | |
|
Spaces home  Please Mr. PostmanPhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
|
Please Mr. PostmanJune 28 *downฉันรู้สึกว่า ตัวเองหมดแรง หมดไฟ ซะเหลือเกิน...จริงๆนะ
ฉันรู้สึกว่า การอยู่หอ น่าเบื่อและไร้สาระมากกว่าอยู่บ้านซะอีก
ฉันรู้สึกว่า ฉันคิดถึงบ้านคิดถึง พ่อ แม่ น้อง และน้องหมา มากๆ
ฉันรูสึกว่า เวลาที่กลับบ้านแล้วไม่เจอใครมันเหงามาก แต่ยิ่งจะเหงามากขึ้น
เมื่อเราต้องเขียนโน๊ตบอกว่า คิดถึงทุกคนมาก แปะติดไว้หน้าตู้เย็น
ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่มีแรงบรรดาลใจในการทำงานเลย ไม่alertด้วย
ฉันรู้สึกว่า ฉัน...
*แต่รู้มั้ย...มีคนๆนึงทำให้ฉันอายทุกครั้งที่เจอเลย
January 20 *all you need is love สวัสดีปีใหม่ 2551
คงไม่ช้าเกินไปหรอกนะ รึเปล่า? 555
ไม่ได้มาอัพเป็นเวลานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากจริงๆ
จริงๆมีเรื่องเล่ามากๆมายอยากเล่าให้อ่านจริงๆ
ช่วงนี้รู้สึกว่าจินตนาการของตัวเองเริ่มลดลง คงเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ได้อัพสเปซด้วยแหละ
แต่วันนี้มีความรู้สึกว่า ไม่ได้แล้ว ต้องอัพให้ได้
วันนี้ไปรับน้องชายที่ไปเข้าค่าย ก็ไปยืนรอ มีผู้ปกครองของเด็กๆหลายคนไปรอรับกันเต็มเลย
แต่มีภาพนึงที่ประทับใจมาก คือ มีน้องผู้หญิงคนนึงเดินลากกระเป๋ามา เดินยิ้มมาเลยนะ
แล้วก็มีเสียงเด็กผู้ชายร้องเรียก ชื่อของน้องผู้หญิงคนนั้น เราก็เลยมองไปทางต้นเสียง
เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ 2คน กำลังวิ่งมาหาน้องคนนั้น ด้วยอาการที่ดีใจมากๆ
น้องคนนั้นก็ถอดหมวกยุวะที่น้องเค้าสวมอยู่ออกมา ใส่หัวน้องผู้ชายคนแรกที่วิ่งมาถึง
น้องผู้ชายคนนั้นก็สวมหมวกอย่างดีใจ (เป็นภาพที่น่ารักมากๆๆๆๆๆ)
ส่วนเด็กผู้ชายคนที่2ที่วิ่งมา น้องผู้หญิงก็ลูบหัวน้องเค้าอย่างเอ็นดู
ความรู้สึกตอนนั้นแบบว่า เฮ้ยน่ารักว่ะ! ภาพพี่น้อง น้องชายที่ดีใจมากๆที่เจอพี่ ประทับใจจริงๆ
มันทำให้นึกถึงตอนที่เรายังเด็ก ในความทรงจำที่มี ไม่เคยเลยที่เราจะแสดงความรักน้องขนาดนั้น
มีแต่แกล้งมัน ใช้ให้มันทำนู้นทำนี่ มีเหตุการณ์ที่มันถูกหมากัดก็เพราะเราใช้ให้มันออกไปซื้อของ
นึกขึ้นมาแล้วก็เสียใจ น้อยครั้งจริงๆที่เราสองพี่น้องจะแสดงความรักต่อกัน มีแต่ทะเลาะกันตลอด
มีแต่ตอนโตนี่แหละที่เริ่มจะเป็นห่วงเป็นใยกัน
หลังจากที่ยืนดูภาพเหตุการณ์ของน้องเค้าแล้ว ก็มายืนรอน้องของตัวเองต่อ........ยืนไปสักพัก
น้องก็เดินมา ภาพที่เห็นน้องหน้าตามอมแมมเชียว ความคิดแรก มันโตขึ้นมากเลยนะ สูงกว่าพี่แล้ว
แต่ก่อนขี้แยจะตาย ตอนนี้ ผอม สูง หน้าตาก็เปลี่ยนไป นี่เราคงเริ่มแก่แล้วจริงๆ
เรากับน้องห่างกัน 6 ปี ด้วยอายุของเราที่ต้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เราก็ยังติดพ่อกับแม่อยู่เลย
ด้วยความที่เราเป็นพี่คนโต แต่บางทีเราก็ต้องให้น้องออกหน้าแทน
นี่เราเป็นพี่จริงๆรึเปล่า? เราจะดูแลน้องได้ดีเท่าที่พ่อ แม่ดูแลรึเปล่า?
เราจะเป็นเสาหลักของบ้านได้มั้ย? จริงอยู่เรื่องพวกนี้ยังพอมีเวลาให้คิด
แต่พอถึงเลานั้นจริงๆเราจะได้คำตอบรึเปล่าล่ะ?.................................
เคยดูเรื่องLOVE ACTUALLY (<<จิ้ม )มั้ย?
ภาพที่ผู้ปกครองมารับลูก และเหตุการณ์ของน้องคนนั้น มันทำให้นึกถึงเรื่องนี้จริงๆ
(ฉากในตอนจบของเรื่องไง) ใครยังไม่เคยดูก็ขอแนะนำเลยนะ
โหมด โอ้ย! คิดแล้วน้ำตาจะไหล
October 06 *หมดไฟ ย่องมาอัพก่อนที่อาทิตย์หน้าจะไม่ได้เจอกันไปอีกนานนนนนนนนนนน
ผ่านไปแล้วกับการจูรี่ อืม อืม แล้วก็ อืม............งานนี้กูรอดมาได้(ยังไง)
เพราะ ฟังชั่นอาจารย์ฮั้วโดยแท้ ( T-T ซาบซึ้ง) ส่วนรูปด้าน "ไม่สวย เหมือนโกดัง"
อืมๆ ก็ยอมรับนะว่าใช้เวลาคิดรูปด้านน้อย แต่ก็คิดนะแต่ด้วยฝีมือกูที่มีแค่ฝาหอย(แครง)
กูก็ไม่รู้จะสื่อออกมายังไงให้อ.ได้รับรู้ในสิ่งที่กูจะสื่อ คงเป็นเพราะสกิลกูน้อยไปใช่มั้ย
เฮ้ย (ถอนหายใจ) ตลอดเวลากูก็อัพสกิลอยู่ตลอดอ่ะนะ นั่งขีด เขียน วาดทั้งวัน
หรือว่างๆกูก็วาด แต่ก็นะมันผ่านไปแล้ว งานหน้ากูจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้แน่
กูไม่ยอม! (เรื่องเกรดเทอมนี้กูปลงแล้วล่ะ)
พอได้เห็นงานเพื่อน กูชักไม่แน่ใจแล้วล่ะว่ากูเหมาะที่จะเรียนต่อไปดีมั้ย?
พอเห็นงานเพื่อน บีถามกู "ส้มนี่เราจะเป็นสถาปนิกที่ดีได้มั้ย?" โอ้ช่างเป็นคำถามที่กู
คิดมาตลอด กูก็ได้แต่ตอบ "กูก็ไม่รู้ว่ะ"
งานของเพื่อนที่แต่ก่อนคุณภาพของงานก็เท่าๆกันแต่งานนี้ทุกคน ดีดตัวเองขึ้นมา
จนน่าตกใจ (จริงๆกูก็ตกใจอ่ะนะ) บางคนนี่ลงสีอย่างเทพ (ประทานพร (ฮา)<<นี่คือมุขกูอย่าตกใจ)
ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ไปอ่านบล๊อกของคนนึงมา เจอคำเขียนโดนใจ
"...ซึ่งแตกต่างอย่างมากที่พวกเทพ นั่งเผากันคืนเดียวแล้วออกมาดูดี สเปสสวย ฟอร์มอลังการ
โดยที่ใช้เพียงเซ็นต์ มันไม่เหมือนวิชาการที่เอาชนะความโง่ได้ด้วยความเพียร"
กูตัดตอนมานะ คือ กูชอบที่เค้าบอกว่า งานของเทพกับงานของเค้าต่างกันที่ sense (ประสาททั้ง5)
ซึ่ง sense คือสิ่งที่กูไม่มี...............แล้วกูควรจะทำยังไง พยายามจนตายงานกูจะออก
มาดีมั้ย?..............ตอนนี้กูทั้งเฟดและเฟล ..........
กูเข้าคณะนี้มาด้วยเหตุผล "ก็กูอยากเรียน" กูไม่ได้มีพรสวรรค์ กูมาด้วยพรแสวงล้วนๆ
สกิลกูอัพขึ้นมาจนกูตกใจ ไม่คิดว่ากูจะทำได้ แต่ตอนนี้สิ กูกำลังเดินถอยหลัง
สกิลหดหายไม่ว่ากูจะพยายามแค่ไหนกูไปช้ากว่าเพื่อน หนึ่งก้าวตลอด.....
อ้อ! วิชาที่กูตามหลังเพื่อนอยู่คือ วิชาดีไซน์อ่ะนะ (วิชาสตู) ซึ่งมันเป็นวิชาที่สำคัญมาก
แล้วกูก็เหี้ยมากด้วยเช่นกัน......
พูดถึง sense กูจำได้เลยวันที่กูตรวจแปลนครั้งแรก กูก็โดนเรื่อง sense เนี่ยแหละ
กูก็ไม่แน่ใจนะว่าอ.ว่ากูไม่มีsenseรึเปล่า (คงว่าแหละ แต่น้ำเสียงอ.ฮั้วเหมือนไม่ว่า
กูก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ....-_-" ) แต่กูพยายามแล้วนะ เฮ้ย (ถอนหายใจ)
อาทิตย์นี้ก็นรกกันอีกแล้วล่ะ
งานแมทคอน ดราฟมือ ส่ง 10
งานคอม ไฟนอลโปรเจ็ค ส่ง 12
โหมด เดือนเกิดกูทำไมมันเป็นแบบนี้ว่ะ !
ทั้งเฟลและเฟด
เหนื่อยกาย และใจ
ใจกู...ได้ชิดเพียงลมหายใจ (จริงๆ)
ฝันถึงอีกแล้ว .....
September 22 *NINE LIVES ถ้าคนเรามีเก้าชีวิตก็ดีน่ะสิ ฉันจะได้ตายซะตอนนี้ไปเลย......
เสร็จแล้ว โปรเจ็ค! เกือบตายซะแล้ว (ดีนะที่ไม่ตาย เพราะมีชีวิตเดียว)
โดยรวมถือว่างานนี้ดีที่สุด ของโปรเจ็คทั้งหมดแล้วล่ะ ถึงแม้จะลงสีเน่า
โมเดลสีขาวที่ว่างเปล่า และงานระบบที่เขียนไม่ทัน ตีบที่ยิงสวยที่สุดของ
การยิงตีบ งานทุกงานยิงตีบเองหมด ทำเองหมด (ภูมิใจก็ตรงที่ทำเองเนี่ยแหละ555)
ที่บอกว่างานนี้ดีที่สุดของโปรเจ็ค นับมาตั้งแต่ตอนปี1 บ้านชั้นเดียว
ปี2 บ้านสองชั้น และ
งานนี้ร้านอาหาร+แกลลอรี่ งานนี้เป็นงานแรกที่ได้ยินคำพูดว่า
" รีบทำแบบจริงได้เลยนะ" เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้ยิน มันเป็นการจบ
จบการตรวจแบบร่างที่ประทับใจที่สุด! ( สองโปรเจ็คก่อนหน้านี้แบบมันค้างๆคาๆ
เหมือนมันไม่ลงตัว แต่ด้วยความที่ต้องส่งแบบจริงแล้ว เลยทำไปทั้งๆค้างๆคาๆ
อย่างนั้นแหละ ความรู้สึกมันเลยไม่จบ)
แต่งานนี้เสียงอาจารย์เหมือนเสียงสวรรค์(จริงๆนะ) อ้อ! ฉันบอกรึยังว่าฉัน
ได้ตรวจแบบกับอาจารย์สัญชัย (ศิษย์สัญชัย) โต๋ศิษย์เชวง บีศิษย์พรสวัสดิ์
ตรวจแบบกับอจารย์ โดด 1 ครั้ง แบบร่างครั้งแรกทำไปส่งแบบงงๆ
คือ งงsite อย่างแรง นึกไม่ออกเลยว่ามันใหญ่ขนาดไหน ร้านกูต้องเป็นยังไง
คือไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ อาจารย์ก็ให้คำแนะนำไปตามระเบียบ.....
ในความคิดฉัน ฉันคิอว่างานนี้ลงตัวได้เพราะ อาจารย์ฮั้ว (อ.สัญชัย)จริงๆ
ในฐานะลูกศิษย์ อาจารย์ฮั้วเป็นคนที่น่าทึ่งมาก แกเต็มที่ทุกครั้งที่ตรวจแบบ
แอ็คติ้งนี่ยกนิ้วโป้งให้เลย (แปลว่า สุดยอดอ่ะนะ ไม่ใช่โป้งโกรธ ฮา)
ไอ้เราก็ฟังเพลินๆ ก็ได้ความรู้ตามที่สมองน้อยๆของฉันจะรับได้อ่ะนะ แกพูดเรื่อง
เดิมซ้ำๆให้ทุกคนที่ตรวจแบบฟัง ถ้าคนไหนมาไม่ทันฟังแกก็พูดอีก ฉันรับรู้ได้
เลยว่าอาจารย์เป็นห่วงลูกศิษย์จริงๆ (โดยเฉพาะภาคพิเศษ ที่แกจะบอกอยู่เสมอว่า
5 ปีเนี่ย คุณจะเก็บความรู้เก็บเอาความเป็นเต็กได้มากน้อยแค่ไหน คุณต้องไป
แข่งกับคนอื่นๆอีก เทียบกับเด็กจุฬา ศิลปากร คุณต้องขยันให้มากกว่าที่เป็นอยู่
มากกกกกกกกก ...บลาๆๆ อาจารย์ก็พูดๆๆๆ ไป )
และที่ทำแบบทันก็เพราะคำแนะนำของอ.ฮั้วเนี่ยแหละ ไม่งั้นแบบก็
จะค้างคาๆอีก งานนี้จบจริง! และแกก็เป็นคนที่ตลกมากกกกกด้วย
ในฐานะรุ่นน้อง (อ.เป็นพี่รุ่น7) อ.เข้าใจเราว่ะ ยังไงล่ะ แกเคย
บอกว่า "เวลาผมตรวจแบบพวกคุณ ผมก็จะนึกถึงตอนที่ผมอายุเท่าคุณ
ว่าพวกคุณติดตรงไหน ผมก็จะบอกพวกคุณได้ว่าควรทำยังไง"
อ้อ! อ.เป็นคนที่สั่งได้ดั่งใจ (ใช้เบรกเกอร์รึเปล่า ฮา ) อยากให้ดู
รูปตัด แกก็ออกมาดูให้ ดีแฮะ (ตรวจแบบกับอ.แล้วจะนิสัยเสียมั้ยเนี่ย ฮา)
ในฐานะน้องสาย บอกตามตรงตั้งแต่วันที่เลี้ยงสายครั้งสุดท้าย
ตอนปี1ที่ได้เจออ.ครั้งแรก กูก็ไม่ได้ไปเลี้ยงสายอีกเลย มาถึงตรงนี้
กูก็เปิดใจเลยแล้วกัน ว่ากูไม่กล้าไปเลี้ยงสายว่ะ เหตุผลกูไม่เคยได้
ไปช่วยพี่เค้าทำงานเลย ทั้งๆที่กูก็อยากไปช่วยนะ แต่ด้วยความที่กูเป็น
คนอย่างนี้ไง เพื่อนๆในสายที่กูเคยบอกว่า "ถ้าไปช่วยงานพี่โทรบอกด้วยนะ"
ก็เงียบหายไป แล้วกูก็ไม่มีเบอร์รุ่นพี่ในสายเลย รึว่ากูฝีมือห่วย แต่ก็ช่วยตัด
โมเดลได้นะ ตั้งแต่ปี1 แล้ว คิดมาตลอดเลย "กูอยากช่วยพี่ทำงาน"
และนี่มันก็เป็นเหตุผลที่กูไม่กล้าเข้าสาย จะให้กูไปนั่งกินกับพวกพี่ๆ
ทั้งๆที่ตัวเองไม่เคยช่วยอะไรเลยกูก็ไม่กล้าอ่ะนะ
ในสายกูคิดว่ามีพี่จำกูได้2 คน (ประทับใจจริงๆว่ะ)
คนแรก พี่ตอง ปี3 พี่แกทักกูตลอด (จะว่าไปแล้ว
ทำไมกูไม่ขอเบอร์พี่แกว่ะ ..-_-" ) เป็นพี่สายที่คุยและยิ้มให้เสมอ
คนที่สอง ก็อ.ฮั้วเนี่ยะแหละ คนนี้กูทึ่งมากจำกูได้ไงเจอกันตอนเลี้ยงสาย
ครั้งเดียว(และเป็นครั้งสุดท้ายของกู) ที่กูรู้ว่าอ.จำกูได้เพราะ อ.ถามกูว่า
"ปี2เลี้ยงสายวันไหน?" เฮ้ย! กูยืนอึ้งไปแล้วตอบว่า "ไม่รู้ค่ะ" เล่นเอากูงง
จำกูได้ไง ? เนี่ยแหละ 2 คนนี้แหละที่ทำให้กูยังรู้สึกได้ว่า กูยังมีสายนะ
กูยังมีพี่สายนะ ................(พิมพ์ไปแล้วน้ำตากูจะไหล)
...................................................................
...................................................................
ตลอดเวลาที่ทำแบบจริง มีหลายครั้งที่กูอยากหยุดทำ กูเหนื่อย
แต่กูก็คิดว่า "ใช่ส้มมึงเหนื่อย และคนอื่นไม่เหนื่อยเหรอ มึงท้อ
คนอื่นก็เป็น มันขึ้นอยู่กับมึงว่ามึงจะจมอยู่กับอารมณ์ท้อของมึงไปนานแค่ไหน
มึงไม่ลุกตอนนี้มึงจะไปลุกตอนไหน " โหความคิดใต้จิตสำนึกกูเหรอเนี่ย!
เล่นเอาต้องรีบลุกขึ้นทำงานอย่างเร่งด่วน 55 กลัวความคิดตัวเองจริงๆ
จั่วหัวเรื่องไว้ว่า *NINE LIVES จะไม่พูดถึงก็ไม่ได้
หนังสือเรื่องใหม่ของ ทรงศีล ทิวสมบุญ ที่ขึ้น
แท่นนักเขียนในดวงใจของฉันไปแล้ว แนะนำนะ
หนังสือของทรงศีลทุกเรื่องสนุกหมด ขนาดน้องฉัน
ที่มันเป็นคนไม่อ่านหนังสืออะไรแบบนี้ มันยังอ่านและ
ติดใจเลย ตั้งแต่ถั่วงอกและหัวไฟแล้ว
เอาเป็นว่าแนะนำให้อ่านดูนะ
เรื่องราวในช่วงนี้ของกูก็มีเยอะอ่ะนะ ขอระบายไปแค่นี้ก่อน
คิดถึงพวกแกทุกคนนะ ช่วงนี้ไม่ได้โทรหาเท่าไร แต่กูก็
คิดถึงเสมอนะ ทุกคนพยายามเข้านะสอบแล้วนิใช่ม้า
อ้อ! ไอ้ดิวเค้าไม่มีตั้งโทรกลับนะแก ยังไงโทรมาหาใหม่นะ
กำลังคิดอยู่เนี่ยว่า เมทแกเลิกนิสัยตีฉิ่งรึยัง ระวังตัวด้วย
เป็นห่วง!
*โหมดอยากรู้แต่ไม่อยากถาม ....เธอจะมีใจรึเปล่า? เธอเคยมองมาที่ฉันรึเปล่า?
July 31 *กาลเวลา วันเวลา และ กาลเวลา สอนให้เรารู้จักโต
โตทั้งร่างกาย และ จิตใจ
สอนให้เข้มแข็งกว่าแต่ก่อน สอนให้รู้ว่า ล้มแล้วต้องลุก โดยไม่งอแง
แต่เวลามันก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันเนอะ ยังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเพิ่งจบ ม.6 เมื่อวานนี้เอง 55
ช่วงนี้งานเยอะมากกกกกกกก มากจริงๆ เนี่ย! ก็เพิ่งจะได้พัก หายใจหายคอ
แต่ไม่ว่างานจะเยอะแค่ไหน ส้มก็ยังกินได้ไม่หยุด ยิ่งเครียดยิ่งกิน
น้ำหนักก็เลยเพิ่มตามกำลังการกิน.....555 เอาน่า วัยกำลังกินกำลังนอน (มั้ย?) 555
หลังจากหยุด 4 วันก็ต้องกลับไปเข้าสู่วงจรอุบาทว์อีก Project ต่อไป บึงแก่นแกลลอรี่
ไงล่ะ แค่ชื่อก็หนาวแล้ว (แอร์มันเย็น) แต่โปรเจ็กนี้สู้สุดใจเลย เพราะ...................
...........................................................................................
...........................................................................................
แรงใจเต็มเปี่ยมเลยล่ะ สู้ๆ!
อ้อ! ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ หาย.....แล้วล่ะ ขอบคุณทุกคนมาก
มีอีกเรื่อง รู้สึกกันบ้างมั้ยว่าช่วงนี้ เหมือนเป็นช่วง อารมณ์อ่อนไหวง่ายจริง
รู้สึกเปลี่ยวๆ เหงาๆ มั้ย? ช่วงนี้กำลังเป็นเลยล่ะ .....................555
และก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกนาน กูคิดถึงพวกเมิงนะ
เพื่อนๆ 6/11 kkw ด้วย คิดถึงจริงๆอย่างน้อยเวลาตรงช่วงนั้น
ก็ทำให้กูรู้สึกสนุก สนุกมากจริงๆ .....
* เพราะอารมณ์มันอ่อนไหว
|
|
||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend
